Yeehaw

Daar zit ik dan, in de foyer van een hotel achter mijn laptop. Flinke kater van het feestje van gisteravond, maar laat ik bij het begin beginnen.

Vier weken geleden ben ik aangekomen in Haines, AK. Op de ferry kwam ik gelijk mijn eerste gids tegen. Iemand met toerskischoenen en een veel te grote rugzak is makkelijk te herkennen tussen alle ‘gewone’ mensen ;-). ’s Avonds de rest van de groep ontmoet. De groep bestaat uit 5 cursisten en 2 gidsen, allemaal Amerikanen. De eerste dag zijn we druk bezig met het pakken van ons groepsmateriaal, voedsel, tenten, klimspullen en vooral heel veel brandstof. Een van de cursisten voelt zich niet goed en besluit niet mee te gaan. Dat betekent dat we nu 2 cursisten per gids hebben! Alles is gepakt, iedereen is er klaar voor. Let’s go!!! De volgende dag worden we met een ski-vliegtuig afgezet op de gletsjer. Erg gaaf om zo de bergen in te vliegen tussen de enorme pieken en over gigantische gletsjerspleten.

Anthony in the airplaneSki plane landing on the glacierSunset on the glacier

We worden in 3 vluchten afgezet op de gletsjer. Ik zit in de laatste groep en op het moment dat we willen landen, verdwijnt de rest van de groep in een grote wolk. Het vliegtuig kan niet meer op dezelfde plek landen als waar de rest van de groep is afgezet, dus word ik, samen met een andere gids een stuk lager op de berg gedropt. Daar staan we dan met zijn tweeën zonder ski’s en zonder touw. Want die hadden we meegegeven met een eerdere vlucht. Stom! Je moet altijd je eigen materiaal bij je hebben voor het geval dat er iets misgaat. Ik had beter moeten weten. Er zit dus niks anders op dan rustig te wachten tot we ‘gered’ worden. Na verloop van tijd trekt de bewolking weg en kan de restvan de groep ons zien. Al snel komen twee personen naar beneden met ons materiaal. Zodat ook wij naar boven kunnen. Het kamp is inmiddels ingericht, de eerste sneeuw staat op de brander te smelten en … het is elf uur ’s avonds! Je raakt hier het besef van tijd snel kwijt. Om 12 uur ’s nachts begint het te schemeren en twee uur later wordt het al weer licht.

Camp on the glacier in AlaskaAnthony on the glacier

In de volgende dagen zijn we voornamelijk bezig met de standaard ‘skills’, crevasse rescue, rope management, self arrest, running belays, etc… Pas als iedereen dit volledig beheerst kunnen we met het echte werk gaan beginnen. Eindelijk is het dan zover, we gaan aan onze eerste tocht gaat beginnen. Het is een prachtige dag en de top die we willen skiën wordt ‘Red wing’ genoemd. Het eerste gedeelte is makkelijk. Met de vellen onder de ski’s lopen we zo omhoog. Het laatste stuk is lastiger. We zwoegen een sneeuwhelling op van 50 graden, gevolgd door een stuk rotsklauteren en dan na vier uur… onze eerste top! Het uitzicht is ongelofelijk. In de verte zien we Mt. Fairweather enGlacier bay. In het dal zien we ons kamp als een stip op de gletsjer. Ik klik mijn splitboard weer in elkaar, wacht op het teken en laat mijn board gaan. De sneeuw is zeer goed en ik besluit vol gas te gaan. Wanneer ik bij de rest van de groep aan kom is mijn eerste nickname geboren ‘The Crazy Dutchman’.

Bad weather on the glacierOn the Summit of Bumblebee

In de dagen daarna blijft het mooi weer en skiën we een aantal pieken en verplaatsen ons kamp. Als we aankomen bij ons nieuwe kamp, valt mijn oog op een piek in de verte. Volledig bedekt met sneeuw, steekt het als een haaientand omhoog. Na overleg met de gidsen blijkt dat de top nog nooit beklommen is, YEAH!!! De dag daarop plannen we onze tocht. Het ziet er naar uit dat het goed te doen is. Het is 2:00 ’s nachts, langzaam begint het weer lichter te worden. Stap voor stap glijden we over de gletsjer omhoog. Na vier uur staan we onder de top. Mijn snowboard gaat op mijn rug. Tijd voor het betere klimwerk! De helling is keihard en steil. Ik schop mijn schoenen in de sneeuw om grip te krijgen. Ondertussen wordt het zicht minder. Na verloop van tijd kan ik degene voor me nog, maar net zien. We bereiken de top en besluiten zo snel mogelijk weer naar beneden te gaan. In de mist dalen we af. De sneeuw is nog keihard. Niet de afdaling waar ik op gehoopt had, maar wel een ‘first ascent’! Vanaf nu af aan heet deze top ‘The Sugar Shack’.

Sunset on the glacierGlacier travel AlaskaView from the Sugar Shack Alaska

Hierna slaat het weer om. We zijn gedwongen om in het kamp te blijven. Mooi de tijd voor onze opdrachten. Ik ben hier natuurlijk niet alleen gekomen voor de afdalingen, maar ook om meer te leren over het gidsen werk. Ik krijg de opdracht om twee lessen te geven over ‘Mountain Weather’ en ‘Navigation’. Verder moeten we twee dagen de groep leiden. De lessen gaan zonder problemen. Het ‘gidsen‘ is een stuk lastiger. De eerste gids dag besluiten we het kamp te verplaatsen. Brian (één van de cursisten) heeft blaren op zijn voeten die inmiddels zijn veranderd in ontstoken wonden waar hij niet op kan lopen. Bij het kamp waar we nu zijn kan geen vliegtuig landen en Brian is niet in staat om de bergen uit te lopen. De nacht voordat we het kamp willen verplaatsen regent het continu. ’s Ochtends slaat de twijfel toe. Is het wel verstandig om in deze weersomstandigheden te gaan, wat moet ik dan verzinnen, etc… Het is een verwarrende situatie en ik besluit het weer af te wachten. Gelukkig klaart het later op en zijn we in staat het kamp te verplaatsen.

Bad weather on the glacierThe weather is clearing on the glacierThe dragon's back from Camp in Alaska

In het nieuwe kamp kunnen we de evacuatie van Brian voorbereiden. We regelen een vliegtuig en het blijkt dat Drake de piloot is. Drake is een bushpilot en legendarisch in de omgeving en ik begrijp al snel waarom. Drake landt zijn vliegtuig direct naast ons kamp, stapt uit en het blijkt een gast met lang grijs haar te zijn. Op dat moment komt er een sightseeing tour over vliegen. Drake mompelt iets van ‘those fuckers’ trekt zijn broek naar beneden en moont het vliegtuig. Brian’s spullen worden ingeladen en ze vliegen weg. Na tien minuten zien we het vliegtuig terugkomen, maakt een duikvlucht en vliegt op nog geen 10 meter boven onze tenten. Drake had besloten Brian’s vlucht wat ‘interessanter’ te maken…

De laatste dagen worden gevuld met het afronden van de lawinekunde en de eindbeoordelingen. Je wordt beoordeeld op verschillende criteria en uiteindelijk kijg je twee cijfers. Één als ‘instructor’ en één als ‘guide’. Ik krijg een 4 en een 5 en dat is beter dan het lijkt ;-). De schaal gaat namelijk van 1 t/m 5 waarbij 1 ‘not applicable’ is en 5 ‘exemplary’. De hoofdgids biedt aan om een ‘letter of recommendation’ te schrijven, waarmee ik volgende jaar aan de slag zou kunnen als assistent gids bij Alaskan Mountain Guides. Ik moet toch maar een uit gaan zoeken hoe dat zit met werk visa’s in de Verenigde Staten 🙂

Snowpit Alaska Ridiculous snowpit

Het eerste gedeelte van de cursus is afgelopen. Er rest nog maar één ding, de ‘Hike out’. De hike out betekent vanuit de bergen naar het strand lopen met 40 kilo bagage op je rug over sneeuw, ijs, rotsen en dichtbegroeid bos. Het is #@*%& zwaar en meer wil ik er niet over kwijt :-p.

Waiting on the beach to be picked up

Nu heb ik twee dagen rust en overmorgen vlieg ik naar Gustavus om te zeekajakken. De volgende uitdaging…

P.S. Thanx voor alle reacties. Het is erg gaaf om te zien hoe jullie met me meeleven! Helaas heb ik niet de tijd om op iedereen persoonlijk te reageren, maar blijf vooral posten.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close